Zwyczaj ubierania choinki wywodzi się z ludowych tradycji i wiary w wyjątkowe właściwości wiecznie zielonych drzew. Symbolizują one życie i odradzanie się. Zieleń kojarzy się też z nadzieją.
Historia choinki
Pierwszy raz w okresie Bożego Narodzenia choinka pojawiła się w XVI wieku. Tradycja wywodzi się z Alzacji i była bardzo popularna w Niemczech skąd ostatecznie przyszła do nas.
W Polsce zaczęto ubierać choinki na początku XIX wieku – przede wszystkim w miastach. Na wsi wciąż panowała podłaźniczka – ozdobione gałązki iglaków wieszane pod sufitem. Jedną z tradycyjnych polskich ozdób bożonarodzeniowych był też Diduch – dekorowany snop zboża.
Ozdoby
Dawnymi tradycyjnymi zdobieniami choinkowymi były ciastka, pierniczki, orzechy, małe czerwone tzw. rajskie jabłuszka, własnoręcznie wykonywane w czasie adwentu ozdoby z bibuły, kolorowych papierów, piórek, wydmuszek, słomy i źdźbeł traw, kłosów zbóż itp. Na gałązkach w wieczór wigilijny zapalano świeczki i tzw. zimne ognie.
Współcześnie, w zależności od kraju, ubiera się je nieco inaczej. Dekoruje się choinkę bombkami, cukierkami, papierowymi ozdobami (jak dawniej), srebrnymi i złotymi włosami anielskimi.
Prezenty
Do dzisiaj, w wigilijny wieczór pod choinką znajdują się prezenty, przyniesione, w zależności od regionu,
przez Aniołka, Dzieciątko, Gwiazdkę, Gwiazdora lub Świętego Mikołaja.
Jest to tradycja rzadko spotykana w innych krajach, gdzie, jeśli w ogóle jest taki zwyczaj, prezenty są ofiarowywane w Boże Narodzenie.
W niektórych tradycjach samo drzewko bywa niespodzianką dla dzieci i gości.
